Overgeërfde hobby

Mijn vader was van de cryptogrammen en van de legpuzzels. Dat eerste nam ik niet van hem over, maar het plezier in legpuzzels leggen wel. Ik herinner mij de genoeglijkheid waarmee wij vroeger samen puzzels legden. Mijn moeder en mijn broer hielden er niet van of hadden er misschien het geduld niet voor.

LegkaartenCentraleAlgHandelsbl20091958

Algemeen Handelsblad 20.09.1958

Mijn vader was abonnee van de Legkaartencentrale van Nederland uit Amersfoort. Maandelijks kreeg hij een kartonnen doos met 1200 triplex puzzelstukjes. Op de doos alleen een etiket met titel van de puzzel. Puzzelen zonder voorbeeld dus. Meestal waren het landschapsprenten of dorpsgezichten. We legden de puzzels uit op een hardboard plaat, die, afhankelijk van de overige activiteiten in het gezin, regelmatig verhuisde van de eettafel naar de leuningen van 2 bij elkaar geschoven stoelen of naar de slaapkamer van mijn ouders.

Bij het puzzelen werd het genoegen van het kunnen leggen van dat ene stukje dat nog op die ene plaats miste, bekrachtigd door een paar lichte tikjes met de nagel van de wijsvinger op het betreffende stukje. Wat een voldoening dat gaf!

Was de puzzel gelegd en de maand bijna om, werd de puzzel weer opgeborgen in de doos om weggebracht te worden naar een volgend adres. In een artikel in Trouw van 4 april 1968 (‘Acht honderd puzzels, en ik ken ze allemaal’) is te lezen dat er in die tijd rond de 700 abonnees waren, die door de eigenaresse van de Legkaartencentrale in 22 kringen werden verdeeld. Binnen een kring werd de puzzel door de abonnees zelf naar het volgende adres gebracht.  Ik herinner mij adressen op de Hoogkamp, Alteveer en Velp-Zuid. Soms namen we de bus, maar vaak gingen we samen te voet.

Aanleiding voor deze mijmering is het genoegen dat ik deze Kerstdagen beleefde aan het gezamenlijk leggen van een legpuzzel. Een prachtig winterlandschap met 1000 stukjes mét – veelvuldig geraadpleegd – voorbeeld! Ook in ons gezin is niet iedereen liefhebber van het legpuzzelen, maar 5 van de zeven volwassenen hebben er zich korter of langer met plezier over gebogen. Tot in de kleine uurtjes. Mét het blije tikje bij plaatsing van het juiste stukje.

Foto1297

Ben benieuwd wanneer de volgende generatie mee gaat doen!

Dit bericht werd geplaatst in Verhalen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s