Met z’n tweetjes

Boud en Betty – 1906

Wat een krachttoer, 16 kinderen ter wereld brengen in 17 jaar en er binnen diezelfde periode weer zes verliezen!  Tien kinderen bleven er over in het gezin Van der Vat-Albering. Vier oudste jongens en vier jongste jongens en daar tussenin de tweelingzusjes Betty en Boudje. Met z’n tweetjes de plaaggeesten van hun broers.

Het was een keurig rooms-katholiek middenstandsgezin met een strenge – bij wijlen  humeurige – vader en een zachtaardige moeder. Hun winkel in kinderkleding bevond zich op de benedenverdieping van het pand aan de Grote Markt in Groningen met daarboven de woning. Hulp was er in de persoon van een Duitse dienstbode. Zij bracht een schat aan Duitse liederen mee.  Of iedereen die uit volle borst meezong valt te bezien, de tweeling in elk geval wel.

1921

Fleurige meisjes waren het, door vader en oudere broers op handen gedragen. Hoewel… er is ook het verhaal van broer Anton die beiden om beurten op hun kop boven de WC-pot hield omdat hij genoeg had van hun geplaag!

De broers en zussen vormden een gemeleerd gezelschap. Sommigen ernstig en serieus, anderen waren bandieten en voor de duivel niet bang. Eenmaal volwassen volgden drie van de vier oudste zonen het pad van hun vader, de een opende  een corsetterie in Groningen, de ander een kledingzaak in Den Haag en de derde een tapijthandel, ook in Groningen. Julius, uit 1900, ging tot vaders grote genoegen naar het klein seminarie van de Franciscanen in Megen (NB). Een eind weg, maar een mooi vooruitzicht, straks een priesterzoon te hebben.  

Ook twee jongere broers bezochten het klooster. Tot woede en teleurstelling van vader kwam Jan al snel op zijn schreden terug en ging de wijnhandel in. Gerard was eerst een paar jaar bij vader in de zaak en trad later als broeder in. Zijn priesterwijding in 1943 maakten zijn ouders niet meer mee en evenmin het succes van Daan als journalist, schrijver en dichter.

Boud, Carel en Betty – 1935

De zusjes bleven lang in en rond het ouderlijk huis en de winkel in Groningen. Begin 1935 vertrokken zij naar Arnhem waar vader voor hen slijterij Westend aan de Steenstraat had overgenomen. Ze werden ‘winkeliersters in gedistilleerd’ en jongste broer Carel  ging mee en hield een oogje in het zeil. Zij op hun beurt moesten hem een beetje in de gareel houden.

Kaarters van huis uit, zochten Betty en Boudje vertier bij ABC, de Arnhemse Bridgeclub. Behalve bridgepartners vonden ze er beiden ook een huwelijkspartner.  Boudje trof Tip, een knappe 10 jaar jongere man, die haar binnen de kortste keren verleidde waarna er getrouwd moest worden. Hun eerste kindje kwam twee maanden na het huwelijk levenloos ter wereld.

Betty trof Jo – ze vond het geen naam voor een man en vanaf toen heette hij Joop.  Joop was leraar boekhouden en woonde samen met zijn moeder en zijn broer Wim in huis bij het gezin van broer Frans aan de Vossenstraat in Arnhem.

Betty en Joop trouwden in oktober 1941, een jaar na haar tweelingzus. Voor het eerst woonden ze op gescheiden adressen: Boud en Tip bleven boven de slijterij op de Steenstraat wonen. Betty en Joop kwamen een paar huizen verder te wonen boven  Kunsthandel Max.  Het leven van de tweelingzussen begon van toen af aan uit elkaar te lopen. Samen gebridged werd er zelden meer, onenigheid over de overname van het winkeldeel van Betty zorgde voor bekoeling van de zusterliefde. Het boekhoudersgezin en het winkeliersgezin hadden weinig gemeen. Los daarvan zegde Boud eenzijdig het tweelingschap op: zij verklaarde zichzelf 10 jaar jonger om een beetje in de pas te blijven bij haar jongere echtgenoot.  

Perioden van goed contact werden afgewisseld met perioden van géén contact. In de 60-er jaren woonden ze voor korte tijd weer samen onder één dak. Toen Boud besloten had bij Tip weg te gaan, was de woning van haar tweelingzus toch de meest voor de hand liggende plaats voor onderdak. Daarna trok ze haar eigen plan en wilde weinig contact meer. Haar plotselinge dood op 77-jarige leeftijd verhinderde dat een eindelijk weer gemaakte afspraak nog door kon gaan. Een definitief en onomkeerbaar einde aan ‘met z’n tweetjes’.

Betty overleefde haar 2 jaar.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenissen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s